W 1912 kierował strajkiem w miejscowych magazynach kolejowych, ogłoszonym na znak solidarności z krwawym stłumieniem protestu robotników nad Leną.
Na początku I wojny światowej zmobilizowany do armii rosyjskiej. Po rewolucji lutowej był członkiem komitetu żołnierskiego 11. armii. Wstąpił do partii bolszewickiej w 1918. Działał w Besarabii; między styczniem a lutym 1918 dowodził siłami bolszewickimi w przegranej bitwie o Bendery, broniąc miasta przed wkraczającymi do Besarabii wojskami rumuńskimi. W latach 1918–1921 stał na czele nielegalnego, podziemnego komitetu partii bolszewickiej w Benderach, kierował bolszewickimi oddziałami partyzanckimi w Besarabii, dążącymi do wyparcia Rumunów z regionu i przyłączenia go do bolszewickiej Rosji. W maju 1919 dowodził nieudanym powstaniem w Benderach, za co został w Rumunii zaocznie skazany na śmierć. Od 1919 do 1921 był członkiem besarabskiego komitetu obwodowego Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy, a równocześnie w latach 1920–1921 przewodniczącym powiatowego komitetu partyjnego w Tyraspolu. mały|Grigorij Stary (w środku, podpisany prawdziwym nazwiskiem Borisow) wśród innych działaczy bolszewickich z Bender. Muzeum kolejowe w Benderach Od 1921 działał w strukturach partyjnych na Ukrainie. W latach 1922–1924 był słuchaczem Uniwersytetu Komunistycznego im. Swierdłowa.