20 marca 1919 rozpoczął służbę w Wojsku Polskim, jako szeregowiec 4. kompanii Batalionu Telefonicznego Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa. Od 10 lipca 1919 do 28 lutego 1920 był uczniem klasy 16. Szkoły Podchorążych w Warszawie. 1 marca 1920 w stopniu podchorążego został przeniesiony do Baonu Zapasowego Saperów Nr 1 na Marymoncie, na stanowisko dowódcy plutonu, a 20 kwietnia tego roku przydzielony do Szkoły Podchorążych Saperów w charakterze elewa kursu technicznego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 7 lipca do 7 października 1920 służył w Grupie Fortyfikacyjnej Nr 4 na stanowisku dowódcy odcinka fortyfikacyjnego. 20 września 1920 Naczelny Wódz mianował go podporucznikiem saperów z dniem 1 lipca 1920.
7 października 1920 wrócił do Szkoły Podchorążych Saperów na stanowisko oficera kompanii. 12 lutego 1923 prezydent RP „w sprostowaniu stopni i starszeństwa podporuczników objętych listą starszeństwa oficerów zawodowych”, zatwierdził go w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 marca 1920 i 40. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Tego samego dnia prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 grudnia 1921 i 4. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów.