wspomniał, że był to największy znany w tamtych czasach gatunek szlarnikaWartość ta nie zgadza się z długością ciała podaną w Extinct Birds (2010), która ma według autorów wynosić około 7,6 cm (3 cale). W dalszej części jednak autorzy wspominają, że przedstawiciele Z. strenuus byli więksi od Z. (l). tephropleurus, czym sobie sami przeczą; informacja ta musi być więc nieprawdziwa.. Szlarniki wyspowe były większe od innych endemicznych dla Lord Howe szlarników – szlarników południowych (Z. [lateralis] tephropleurus, podgatunek szlarnika rdzawobocznego, Z. lateralis). Odróżniały się jaskrawożółtym, a nie zielonawym, gardłem. Od szlarników białopierśnych (Z. albogularis) z Norfolku odróżniał je biały (nie żółty) brzuch. Głowa i wierzch ciała były jaskrawe, zielonooliwkowe. Między nasadami skrzydeł i przez barkówki przebiegał szary pas. Skrzydła i ogon były łupkowobrązowe, pióra miały oliwkowozielone krawędzie. Broda i gardło żółte. Boki jasne, winnobrązowe. Pokrywy podskrzydłowe i lotki III rzędu białe. Pokrywy podogonowe jasnożółte. Dziób i nogi niebieskoszare, tęczówka jasnobrązowa.