Esej trzeci, Opis dzieła niestworzonego (Owidiusz w twórczości Jerzego Stempowskiego), wygłoszony 21 września 2007 roku w Rapperswillu na zorganizowanej przez Muzeum Polskie konferencji Emigracje. Klimat ludzi. Klimat czasu., to próba wyobrażenia sobie dzieła, które nigdy nie powstało: eseju Jerzego Stempowskiego o Owidiuszu. W argumentacji Bocheński opiera się nie tylko na biografii Stempowskiego, ale również na jego korespondencji. Esej czwarty, Z Herbertem w labiryntach, traktuje o przyjaźni autora ze Zbigniewem Herbertem, z którym połączyła go wspólna pasja do antyku. W przypadku Bocheńskiego jest to antyk łaciński, w przypadku Herberta – grecki. Trzy ostatnie eseje, Przypis do Boskiego Juliusza, Przypis do Nazona poety, Przypis do Tyberiusza Cezara, to kulisy powstawania słynnej Trylogii rzymskiej. Autor wyjaśnia m.in. co było impulsem do powstania Trylogii rzymskiej, opowiada o międzynarodowej aferze z Boskim Juliuszem, o problemach z cenzurą.