W obydwu przypadkach parch wikliny, zwykle wraz z innymi chorobami wierzb, może doprowadzić do obumierania całych krzewów.

Objawy Patogen rozwija się na liściach, ogonkach liściowych i młodych pędach wierzb. Pierwsze oznaki choroby pojawiają się na szczycie pędów. Młode liście zaczynają więdnąć, pojawiają się na nich nekrozy i liście wraz z ogonkami obumierają. Potem zaczynają obumierać także pędy, z których wyrastały te liście.

Epidemiologia Na zakażonych liściach i pędach po deszczu rozwija się grzybnia wytwarzająca zarodniki bezpłciowe – konidia o oliwkowej barwie. Na liściach zarodniki tworzą się na dolnej stronie blaszki, wzdłuż nerwu głównego i nerwów bocznych. Roznoszone przez wiatr rozprzestrzeniają chorobę w okresie od kwietnia do sierpnia. Na obumarłych pędach grzybnia rozwija się saprotroficznie i nadal wytwarza konidia. W czasie suchej i słonecznej pogody nasilenie choroby zmniejsza się.

W laboratorium udało się wyhodować płciowo rozmnażające się morfy wytwarzające w pseudotecjach zarodniki płciowe – askospory. W naturze jednak nie obserwowano tego procesu, niejasna więc pozostaje jego rola. Nasilenie choroby na plantacjach zależy od pogody (chorobie sprzyja długotrwała, wilgotna pogoda) oraz od obecności w okolicy źródeł infekcji, ale także od podatności odmian.