20 czerwca 1939 został mianowany dowódcą 77 pułku piechoty w Lidzie. Obowiązki dowódcy pułku objął w połowie sierpnia. Na czele tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej 1939. Po agresji ZSRR na Polskę 28 września 1939 dostał się do niewoli sowieckiej, w okolicach wsi Krasnobrud na Lubelszczyźnie. W październiku 1939 był przetrzymywany w obozie przejściowym w Putywlu, a następnie od listopada 1939 przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 11 a 12 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 022/3 z 9 kwietnia 1940, pozycja 89. Został zamordowany między 13 a 14 kwietnia 1940 w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 zidentyfikowano go podczas ekshumacji nadzorowanych przez Niemców, pod numerem 4041 – raport dzienny z 5 czerwca 1943. Przy jego szczątkach znaleziono dwie pocztówki oraz Krzyż Virtuti Militari. Na liście Komisji Technicznej PCK wskazany pod numerem 04041.