Jeanne Chauvin (ur. 22 kwietnia 1862 – zm. 7 września 1926) – francuska prawniczka, która w 1890 r. jako druga kobieta uzyskała dyplom prawniczy we Francji.
Życiorys Urodzona w Jargeau jako Jeanne Marie Marguerite Chauvin, córka Marie Emilie Leseur i notariusza Jeana Cezarego Chauvina, po wczesnej śmierci ojca przeprowadziła się z rodziną do Paryża. Tam na Uniwersytecie Paryskim uzyskała wpierw dyplom magisterski w lipcu 1890 r., a dwa lata później obroniła pracę doktorską. Niestety obrona musiała zostać odłożona ze względu na zachowanie męskich rówieśników, którym nie podobała się obecność kobiet w ich kręgu, a na samą Chauvin padła krytyka ze strony profesorów za obronę praw kobiet.
Po ukończeniu studiów podjęła pracę jako nauczycielka dziewczyn. Zaczęła działać w Avant-Courrière, organizacji założonej w 1893 r. przez Jeanne Schmahl zajmującej się równouprawnieniem kobiet, ze szczególnym naciskiem na prawa majątkowe kobiet zamężnych. W 1897 r. Chauvin złożyła wniosek o przyjęcie do paryskiej palestry adwokackiej. 30 listopada 1897 r. spotkała się z odmową, gdyż sąd uznał, że na podstawie regulaminu adwokackiego z 1810 r. zawód adwokata był un office viril, zawodem męskim, i odmówił Chauvin możliwości złożenia przysięgi. Nie poddała się.