[w:] Gdańsk i Pomorze w XX wieku: księga ofiarowana profesorowi Stanisławowi Mikosowi z okazji 70. rocznicy jego urodzin, pod red. Marka Andrzejewskiego. Gdańsk 1997 Wyd. Uniw. Gdańsk. s. 6.. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1983. Pełnił funkcje: dziekana Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Gdańskiego (1975–1978)Strona Wydziału Filologicznego UG, dyrektora Instytutu Historii tej uczelni (1974–1975)Strona Instytutu Historii UG oraz kierownika Katedry Historii Najnowszej w tym instytucie (1974–1997). Był członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego i Komisji Historii Gdańskiego Towarzystwa Naukowego.
Był członkiem Związku Walki Młodych, Akademickiego Związku Młodzieży Polskiej, Związku Młodzieży Polskiej. Od 1952 w PZPR, w latach 1960–1966 i 1968–1970 był I sekretarzem Oddziałowej Organizacji Partyjnej na Wydziale Humanistycznym WSP Gdańsk, w latach 1970–1972 członkiem KU PZPR UG, w latach 1972–1976 członkiem Uczelnianej Komisji Rewizyjnej, był też lektorem w KW PZPR w Gdańsku.
Dwukrotnie żonaty. Od 1952 był mężem Wacławy z domu Książyńskiej (1928–1988), nauczycielki historii, z którą miał córki Ewę i Izabelę.