W 1896 r. artysta na stałe wrócił do Lwowa, do czego przyczynił się wzrost popularności fotografii, która zaczęła wypierać ręcznie wykonywane rysunki z czasopism. Józef Reichan szybko włączył się do głównego nurtu życia artystycznego miasta, w Szkole Przemysłowej we Lwowie objął katedrę rysunku i sztuki dekoracyjnej, działał w Związku Artystów Polskich, był wiceprezesem, a od 1903 r. prezesem miejscowego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. Zaprojektował plafon i namalował fryz proscenium teatru lwowskiego.

Wystawiał początkowo w salonach paryskich, a po powrocie do kraju m.in. w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie, salonie Aleksandra Krywulta, w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych.

Artysta był dwukrotnie żonaty, jego pierwszą żoną od 1894 r. była Irena Waleria von Metzger (zm. 1903 r.). Kolejny raz ożenił się w 1904 z Wandą Moniką Opolską (zm. 1908). Z pierwszego małżeństwa miał syna Stanisława, artystę ceramika osiadłego od 1946 r. w Anglii.

Zmarł w 1919 r.