Zainspirowana I wojną światową rozpoczęła karierę literacką, publikując wiersze i opowiadania w litewskich czasopismach wydawanych na Małej Litwie. By zarobić na utrzymanie, do 1921 pracowała jako szwaczka. Następnie przeprowadziła się do Kłajpedy, gdzie wieczorowo uczyła się zawodów maszynistki i stenografistki. Pracowała jako sekretarka i tłumaczka. W pewnym stopniu zaangażowała się w życie polityczne okręgu Kłajpedy, uczestnicząc w powstaniu kłajpedzkim w 1923, pracując w lokalnym sejmiku (parlamencie utworzonym w celu zapewnienia autonomii regionowi), a także zeznając w procesach nazistów w 1934 Kubilius, V.: Simonaitytė, Ieva, „Lietuvių literatūros enciklopedija” (2001)..
Przełom w karierze literackiej nastąpił w 1935 po publikacji Aukštujų Šimonių likimas. Otrzymała od państwa nagrodę literacką i rentę. Postanowiła do końca życia zajmować się literaturą. Po niemieckim ultimatum wobec Litwy w 1939 Kłajpeda została zaanektowana przez nazistowskie Niemcy, więc Simonaitytė przeprowadziła się do Kowna. W 1963 przeniosła się do Wilna. W 1961 kupiła w Prekulach (w pobliżu Kłajpedy) domek letniskowy, gdzie spędzała większość lata. W 1984 dom ten został przekształcony w muzeum jej pamięci Lithuanian Museums' Association: Ieva Simonaitytė Memorial Museum (2.06.2006 r.)..