Prawobrzeżna część należała do starostwa Orany w województwie trockim, natomiast lewobrzeże zostało włączone do starostwa Koniawa w województwie wileńskim. Prawobrzeże weszło w posiadanie bogatego szlachcica, a część lewobrzeżna stała się osadą dla pracowników leśnych. Obydwie części składały się łącznie z dziesięciu gospodarstw zamieszkiwanych przez około stu mieszkańców Sužiedėlis, S.: Encyclopedia Lituanica, tom VI, strony: 314 – 316, „Zervynos” (1970 – 1978)..
Architektura Wieś pozostała nietknięta przez rolnictwo, ponieważ otacza ją las, a piach, który tam występuje, nie nadaje się do uprawy roślin. Dlatego też układ wioski nie zmienił się od XVIII wieku. Chaty postawione są równo wzdłuż drogi głównej, zajmując wąski teren pomiędzy rzeką a zboczem doliny rzeki. Rozmaite konstrukcje gospodarstw są wynikiem ukształtowania terenu i różnych rozmiarów działek. Wszystkie domy zbudowane są z drewna, głównie z kłód sosny, w oparciu o stare tradycje architektoniczne. Starsze chaty są proste, mają symetryczną kompozycję i prostą elewację. Są podzielone na trzy pomieszczenia: dwa duże pokoje na końcu domu, a z przodu przedpokój ze spiżarką w jego centrum.