Trzykrotnie była ranna, ostatni raz, ciężko, 4 grudnia 1944, podczas walk o Prahovo i twierdzę w Iloku. Po powrocie na front brała udział w desancie na Most Rzeszy w Wiedniu w ramach operacji wiedeńskiej. We wrześniu 1944 i w marcu 1945 była odznaczana orderem Czerwonego Sztandaru. Dwukrotnie, w sierpniu i w grudniu 1944, przedstawiano jej kandydaturę do nadania tytułu Bohatera Związku Radzieckiego, jednak ostatecznie otrzymała go dopiero w 1990.
Zdemobilizowana w październiku 1945, podjęła studia w Leningradzkim Instytucie Sanitarno-Higienicznym im. Miecznikowa, po czym pracowała w Elektrostali jako kierownik laboratorium specjalnego w placówce medycznej nr 21 przy zakładach wytwarzających urządzenia przemysłowe dla radzieckiego przemysłu atomowego. Wyszła za mąż, przyjmując nazwisko męża – Diomina. Od 1976 do odejścia na emeryturę w 1986 pracowała w Moskwie w laboratorium diagnostycznym.
Upamiętnienie W 1964 Wiktor Lisakowicz nakręcił o niej film dokumentalny Katiusza, zaś w 2008 powstał kolejny film dokumentalny Katiusza bolszaja i malien'kaja, przedstawiający okoliczności nakręcenia pierwszego obrazu.