Była też łączniczką obwodu limanowskiego ZWZ-AK (pseudonim „Wrzos”). Jako humanistka interesowała się kulturą, tradycją i folklorem. Podczas harcerskich wędrówek pisała piosenki. Szczepańcówna jest również autorką opracowań, m.in. „Almanachu regionalnej twórczości literackiej Sądecczyzny”, powieści dla młodzieży „Ozimina”, poematu „Śpiewają dunajcowe fale” i wielu innych. Bronisława Szczepańcówna zmarła 28 sierpnia 1996. Została pochowana z honorami harcerskimi na cmentarzu komunalnym w Nowym Sączu.

Harcerstwo Najważniejszą częścią życia Bronisławy Szczepańcównej było harcerstwo, z którym związała się w 1919. Gdy miała 16 lat wstąpiła do Pierwszej Żeńskiej Drużyny Skautowej im. Królowej Jadwigi. Była przyboczną hufcowej Hufca Harcerek w Nowym Sączu i reprezentowała hufiec w Zarządzie Koła Przyjaciół Harcerstwa, które między innymi prowadziło prace przygotowawcze do budowy Stanicy Harcerskiej w Kosarzyskach. W lipcu 1925 uzyskała stopień przodownika. Od 1926r. kierowała drużyną starszej Młodzieży Harcerskiej złożoną ze studentek i nauczycielek, która następnie przekształciła się w Zrzeszenie Starszego Harcerstwa. Jako instruktorka ZHP reprezentowała nowosądeckie harcerstwo, m.in. na zlotach we Lwowie, Spale i w Goedele. W 1948. hm. Bronisława Szczepańcówna została zwolniona z harcerstwa z przyczyn politycznych.