W 1928 r. stał się całkowicie niewidomy. Opuścił dom i zaczął występować jako wędrowny muzyk. Grał dla napiwków w magazynach tytoniu w Winston-Salem i przez krótki czas występował na ulicach Danville w stanie Wirginia. W tym samym roku osiadł na stałe w Durham w Karolinie Północnej i zarabiał na życie grając na ulicach w latach 1939–1934. Miasto to opuszczał tylko na krótko.

Gdy opuszczał Durham, to z reguły tworzył duety z takimi muzykami jak Sonny Terry, Bull City Red, Floyd Dipper Boy Council i Gary Davis. Występowali przeważnie w Wadesboro, Watha i Durham.

W 1933 r. grywał w Durham w towarzystwie takich muzyków jak Gary Davis i Sonny Terry. Chociaż z grania na ulicy muzycy nie stawali się bogaczami, często bywali usuwani przez policję. Zachowały się listy w obronie Fullera pisane przez przedstawiciela lokalnej Opieki Społecznej (od której Fuller dostawał comiesięczny czek w wysokości 23 dol.) do szefa policji w Durham.

W latach 1934–1938 występował głównie w Lincoln Café w Durham.

23 lipca 1935 r. dokonał swoich pierwszych nagrań dla firmy ARC w Nowym Jorku, wśród 13 nagrań znalazł się jego przebój „Rag, Mama Rag”Robert M. W. Dixon, John Godrich, Howard W. Rye. Blues and Gospel Records 1890-1943. s. 277.. Blind Gary Davis był drugim gitarzystą na połowie nagranych utworówSamuel Charters. Blues Makers, s.