Wraz ze Zlatanem Dudowem wyjechał do Niemiec, gdzie studiował reżyserię i pracował jako asystent reżysera Gustava Hartunga. W latach 1928–1932 mieszkał w Darmstadt, Berlinie i Paryżu, gdzie poznał Bertolta Brechta i uczestniczył w próbach. W 1932 roku wrócił do ojczyzny. Wraz z Borisem Michaiłowem tworzył i reżyserował amatorskie teatry pracy Trybun i Scena ludowa. W tym czasie wystawił m.in. sztukę Brunona Jasieńskiego Bal z manekinami i Krastjo Mirskiego (Wlad Jordanov) Próbę generalną.
W 1934 roku Bojan Danowski spędził cztery miesiące w Moskwie, zapoznając się z kierunkową metodologią Konstantyna Stanisławskiego, Wsiewołoda Meyerholda, Aleksandra Tairowa i innych. Po powrocie do kraju stał się zagorzałym zwolennikiem metody Stanisławskiego. W 1935 roku, w teatrze w Ruse, wystawił spektakl Wierzyciele Honoré de Balzaca. Założył też własne studio teatralne w Sofii (1936-1937), współpracował z pismami literackimi i teatralnymi oraz tłumaczył sztuki.