Podczas I wojny światowej wrócił do Równego i w marcu 1916 został wcielony do armii rosyjskiej. Ukończył Oficerska Szkołę Artylerii w Odessie. W latach 1916–1917 uczestniczył w walkach na froncie rosyjsko-niemieckim, podczas których w lipcu 1917 został ranny pod Dyneburgiem. W grudniu 1917 wraz z ojcem, który był naczelnym lekarzem wojsk polskich w Odessie, wstąpił do I Korpusu Polskiego, a po jego rozwiązaniu – jako członek Związku Walki Czynnej – udał się na Kubań, do oddziałów gen. Lucjana Żeligowskiego.
1 listopada 1918 wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego. Po ukończeniu oficerskiego kursu artylerii i kursu instruktorów czołgowych walczył z Ukraińcami. Od 9 stycznia 1920 znajdował się w szeregach 1 pułku czołgów. Walczył jako młodszy oficer w wojnie polsko-bolszewickiej w Małopolsce Wschodniej oraz na froncie litewsko-białoruskim. Uczestniczył w 22 bitwach i potyczkach. Wyróżniał się walecznością, męstwem i odwagą, za co w 1921 otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari. We wniosku o nadanie tego odznaczenia napisano, m.in.: