W sierpniu 1935 roku został przeniesiony do 81 pułku piechoty w Grodnie na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1939 roku pełnił służbę w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego na stanowisku inspektora głównego Komendy Junackich Hufców Pracy.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 roku, w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Od 31 grudnia 1939 roku przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 roku został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa bez numeru z 2 kwietnia 1940 roku, pozycja 94. Między 4 a 7 kwietnia 1940 roku został zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 roku mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne, jednak Michał Hurczyn nie został zidentyfikowany.