Po ukończeniu studiów pracowała jako starsza asystentka w Klinice Dziecięcej Wydziału Lekarskiego UJK, którą kierował prof. Franciszek Groër. Od 1933 roku przebywała w Borysławiu, gdzie pracowała jako lekarz szkolny oraz kierowniczka miejscowego ośrodka zdrowia. Z kolei od 1938 do 1942 roku kierowała znajdującą się w Klarysewie filią warszawskiego Domu Sierot im. Ks. Boduena. Była członkiem zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża.
Po rozpoczęciu niemieckiej okupacji związała się z ruchem oporu. Początkowo służyła jako łączniczka w Oddziale I Dowództwa Głównego Służby Zwycięstwa Polski (od listopada 1939 – Komenda Główna Związku Walki Zbrojnej). Od 1940 roku była natomiast członkiem harcerskiej służby sanitarnej. Była także zaangażowana w niesienie pomocy Żydom. Jesienią 1942 roku objęła stanowisko dowódcy Oddziału V (łączność wewnętrzna) w sztabie Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej. Miała stopień kapitana czasu wojny.