23 października 1942 roku w sali Polonii zwołano zebranie zaproponowanej Rady Naukowej, które było równocześnie spotkaniem założycielskim Towarzystwa. Podczas zebrania wybrano Radę Naukową, która miała decydować o kierunkach i zakresie badań naukowych w składzie: Wiktor Sukiennicki i Stanisław Kościałkowski, Czesław Czarnowski, Stanisław Swianiewicz, Zygmunt Klemensiewicz i Stanisław Zaremba. Ciałem faktycznie rządzącym Towarzystwem był Zarząd: prezes S. Kościałkowski, członkowie: Jakub Hoffman, Zygmunt Krzysztoporski, W. Sukiennicki i S. Zaremba, sekretarz Bronisław Minc, a skarbnikiem Melania Golaszewska. Uchwalony podczas październikowego zebrania statut przedłożono do zatwierdzenia Karolowi Baderowi pełniącemu funkcję przedstawicielowi rządu RP w Iranie. Zaproponowano również utworzenie Polsko–Irańskiego Uniwersytetu Ludowego (PIUL) oraz program wykładów kursu iranoznawczego. Z powodu braku pieniędzy Uniwersytet rozpoczął działalność odczytami późną jesienią 1942 roku w obozie cywilnym nr 3 organizując tam kurs dokształcający. Do kwietnia 1944 roku przeprowadzono około 90 wykładów w ramach kursów dla Polaków. Obejmowały one głównie zagadnienia związane z Iranem, a część z nich opublikowano w wydawanych „Studiach Irańskich”.