Zwrócono się do lokalnych elit, szejków, intelektualistów, starszych wiosek, by wybierali jak najlepszych reprezentantów, którzy mogliby dalej pracować nad procesem budowy tego systemu, wykształconych na poziomie co najmniej podstawowym i umiejących jasno wyrażać swe myśli.
Pierwsze wybory przeprowadzono na poziomie wilajetów (prowincji – wówczas było ich 59). Lokalne rady wybierały i przedstawiały po trzech kandydatów. Po ich weryfikacji przez gabinet ministrów, ich nazwiska zostały przesłane sułtanowi, który dokonał ostatecznego wyboru i nominacji 59 członków (po jednym z każdego wilajetu). W 1994 zwiększono liczbę członków do 80, by zapewnić wilajetom o większej populacji, większą reprezentację.
Na mocy Prawa podstawowego z 1995 roku, które jest przez władze Omanu traktowane jak konstytucja, Rada Konsultacyjna stała się izbą niższą dwuosobowego parlamentu. Jesienią 1997 roku odbyły się kolejne wybory – z 700 kandydatów, 50 tys. znaczniejszych obywateli Omanu wybrało 164, z których następnie sułtan mianował 82 nowych członków rady. Drugie wybory odbyły się we wrześniu 2000 roku. Uprawnionych do głosowania było 175 tys. obywateli, z których zarejestrowało się jako wyborcy 115 tys. Kandydatów było 566, w tym 21 kobiet – dwie z nich znalazło się wśród wybranych, po raz pierwszy w historii krajów Zatoki Perskiej.