thumb|260px|Projekt trumny ratunkowej Kwiatkowskiego Trumna ratunkowa – trumna z systemem umożliwiającym pozornie zmarłemu zasygnalizowanie swojej sytuacji i podjęcie działań ratunkowych.
Problem nieprecyzyjnego ustalania faktycznego zgonu osób stanowił odwieczny problem medycyny. Znane były przypadki pogrzebania osób, u których z różnych przyczyn ustał oddech lub puls i które uznano z tego tytułu za zmarłe, co nie było prawdą. Wśród żywych istniał zawsze silny lęk przed pogrzebaniem żywcem. Problem rozwiązywano na różny sposób, najczęściej zabraniając pogrzebów przed upływem kilkudziesięciu godzin od momentu stwierdzenia zgonu danej osoby (tak działał np. przysionek śmierci w Poznaniu)Marcin J. Januszkiewicz, Adam Pleskaczyński, Podręcznik Poznańczyka, Art Media Studio, Poznań, 2002, s.160-161, .
Jedna z pierwszych trumien ratunkowych została zaprojektowana przez Johna Gottfrieda Tabergera w 1829. Ostrzegała ona strażnika cmentarnego dzwonkiem uruchamianym linką, połączoną z cięgami przymocowanymi do rąk, stóp i głowy rzekomych zwłok. Miała zabezpieczenia przed zalaniem deszczówką czy wchodzeniem owadów. Dzwonek był obudowany w ten sposób, by nie potrącały go powiewy wiatru bądź ptakiAustralian Museum, Safety Coffins.