Według hipotezy o rozpowszechnieniu się kanatów z Iranu, technologia ta miała dotrzeć na południowe brzegi Zatoki Perskiej w VI w. p.n.e. Oman do dziś należy do krajów najintensywniej wykorzystujących takie systemy nawadniania.
Afladż to liczba mnoga od faladż, które wywodzi się od czasownika faladża oznaczającego „rozdzielać”. Systemy irygacyjne należą do państwa (rzadko) lub prywatnych właścicieli. W przypadku małych systemów, właścicielem może być pojedyncza rodzina, ale najczęściej kanał ma wielu współwłaścicieli. Każdy z nich ma określone prawo do wody: publiczne (do picia, mycia, pojenia zwierząt) i prywatne (do nawadniania pól). Możliwe są różne kombinacje własności i użytkowania wody i ziemi: można być właścicielem obydwu, właścicielem jednego z dóbr, a dzierżawcą drugiego, lub dzierżawić obydwa.
W Omanie udziałowcy na ogół rekomendują nadzorcę, wakila (którego potem mianuje lokalny szejk), odpowiedzialnego za zarządzanie całym systemem. Ma on do pomocy zazwyczaj dwóch pomocników (arif), jednego od prac nadziemnych, a drugiego – podziemnych, bankiera (kabid) i wyspecjalizowanych robotników. Bankier zarządza finansami przedsięwzięcia, arifowie są odpowiedzialni m.in.