W 1698 roku został rajcą. Był rezydentem miasta Torunia przy dworze królewskim w Dreźnie. Cieszył się poparciem Augusta II Mocnego. W 1703 roku otrzymał godność burgrabiego królewskiego w Toruniu. Godność tę piastował dwunastokrotnie. W 1706 roku został burmistrzem Torunia. Urząd ten sprawował sześciokrotnie, po raz ostatni w 1724 roku.
Jako zwierzchnik oświaty w Toruniu dnia 31 sierpnia 1706 roku wprowadził na stanowisko nowego rektora Gimnazjum Akademickiego Piotra Jaenichena. W dni nominacji Rösner wygłosił mowę De musis militantibus, którą wydano drukiem.
Był uważany za stronnika Augusta II Mocnego. Opinia ta przyczyniała się do powstawania konfliktu pomiędzy Rösnerem a władzami miejskimi. Podczas III wojny północnej samowolnie wydał kasę miejską dowództwu wojsk saskich. Toczył spory z jezuitami.