Michał Remigiusz Łaszewski herbu Grzymała (ur. 1682 w Stężycy, zm. 17 października 1746 we Fromborku) – kanonik warmiński, biskup pomocniczy warmiński.
Życiorys Był synem Jana chorążego powiatu mirachowskiego i Justyny z Bystramów herbu Tarnawa. W 1695 przyjechał do Braniewa, gdzie pobierał naukę w kolegium jezuickimArchemczyk, Stanisław Uczniowie kolegium jezuickiego w Braniewie w latach 1694–1776 Komunikaty Mazursko-Warmińskie nr 4, 299-323 1982. Studiował do 1702 w Akademii Poznańskiej, a następnie kontynuował studia w latach 1703–1706 w Rzymie z teologii i prawa kanonicznego uzyskując tytuł doktora obojga praw. 12 września 1707 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Hieronima Wierzbowskiego. Został kanonikiem warszawskim i włocławskim, a 17 czerwca 1709 papież Klemens XI mianował go kanonikiem warmińskim. Kapituła powierzyła Łaszewskiemu przeprowadzenie całkowitej reformy akt i ksiąg, umieszczonych w Regestri viridis. W niedługim czasie, bo już na posiedzeniu kapituły 3 marca 1714 roku, przedłożył dokładne sprawozdanie z wydatków za lata 1703–1711. Łaszewski był bardzo bliskim i zaufanym współpracownikiem biskupów Andrzeja Chryzostoma Załuskiego, Teodora Andrzeja Potockiego i Krzysztofa Jana Szembeka. U ich boku prowadził owocną działalność polityczną, reprezentował biskupów na posiedzeniach sejmików pruskich.