Nieporozumienia, jakie z czasem pojawiły się i narosły pomiędzy klerem kościoła a członkami konfraterni, doprowadziły tych ostatnich do podjęcia decyzji o zbudowaniu dla siebie odrębnej siedziby. Jej projekt sporządził Simone Sorella, a kamień węgielny pod budowę położono w 1580 roku. Wzniesiono budynek o wymiarach 7 x 14m, mniejszy od obecnego i ustawiony w stosunku do niego prostopadle, z fasadą wychodzącą na rio San Salvador. Budynek ukończono pod koniec 1581 roku, a w 1608 roku Tommaso Contin, szwajcarski architekt działający w Wenecji, wykonał projekt rozbudowy dotychczasowej siedziby, którą ukończono w 1613 roku. W XVII wieku wnętrza budynku scuoli ozdobiły płótna takich artystów jak Antonio Vassilacchi, Palma młodszy, Antonio Balestra i Bassano. Upadek Republiki Weneckiej oznaczał również upadek scuoli. W 1806 roku została ona na mocy dekretów napoleońskich zniesiona.
XX wiek W 1960 roku dzięki interwencji patriarchy Wenecji, kardynała Giovanniego Urbaniego i profesora Eugenia Bacchiona doszło do rekonstrukcji scuoli. Z inicjatywy tego ostatniego odbudowano Salone Capitolare (używany dotychczas jako magazyn mebli) oraz Salę Terrena (adaptowaną na kino).