Punktem zwrotnym w jej zmaganiach była pielgrzymka do sanktuarium Najświętszej Maryi Panny w Lille w 1639 roku, kończąca okres wątpliwości. Udała się na nią, aby wyprosić dla siebie uzdrowienie i urodę, a powróciła z pragnieniem całkowitego oddania się Bogu.
Pomimo przeszkód ze strony rodziny, w 1640 roku wstąpiła do klasztoru augustianek w Gandawie. Jednakże musiała go wkrótce opuścić ze względu na pogarszający się wzrok, powodujący trudności z odmawianiem brewiarza. Poznała potem flamandzkich karmelitów Reformy Tureńskiej i postanowiła wówczas zostać tercjarką karmelitańską, prowadząc życie we wspólnocie beginek. Przy wstąpieniu do trzeciego zakonu w 1642 roku otrzymała predykat od św. Teresy [z Ávili]. Jej pierwszy kierownik duchowy, o. Gabriel, zalecał różne dziwaczne praktyki pokutne, do których sensu miała zastrzeżenia.
Michał van Ballaert, którego po czterech latach wybrała na kierownika duchowego, pomógł jej upewnić się co do pustelniczego charakteru otrzymanego powołania. Odznaczał się także, podobnie jak jego penitentka, głębokim życiem duchowym i autentycznym nabożeństwem do Maryi. Ten rys ich duchowości stanowił płaszczyznę głębokiego porozumienia między nimi, umożliwiając owocne przeżywanie ich relacji po obydwu stronach.