Kiedy sprawa się wyjaśniła, Aepytus dopełnił sprawiedliwości, odbierając życie tyranowi.
Osoby dramatu Merope – królowa Messeni Aepytus – syn Merope i Kresfontesa Laias – brat Merope, wuj Aepytusa Polifontes – król Messeni Arkas - sługa Merope Chór dziewcząt messeńskich Posłaniec Straże, słudzy
Kontekst Tragedia Arnolda zalicza się do grupy angielskich dramatów opartych na motywach z mitologii greckiej jak Prometheus Unbound Percy’ego Bysshego Shelleya (1820), Agamemnon Roberta Browninga (1877), czy Atalanta w Kalidonie Algernona Charlesa Swinburne’a.
Sztuki o Merope pisali też inni dramaturdzy, między innymi Scipione Maffei, Wolter, Vittorio Alfieri, Almeida Garrett i Aaron Hill, który sparafrazował sztukę Woltera.
Forma Dramat jest uznawany za doskonały formalnie. Niektóre rozwiązania wersyfikacyjne, zwłaszcza w pieśniach chóru były jednak dyskusyjne. W partiach dialogowych Arnold wykorzystał wiersz biały (blank verse), czyli nierymowany pentametr jambiczny, to znaczy sylabotoniczny dziesięciozgłoskowiec, w którym akcenty padają na parzyste sylaby wersu. Uchodzi on za wzorzec najbardziej zbliżony do naturalnego rytmu języka angielskiego. To standardowy w literaturze angielskiej rodzaj wiersza dramatycznego, stosowany w utworach scenicznych od XVI wieku.