W 1918 brał udział w obronie miasta, a dwa lata później uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu kapitana jako lekarz w pociągu sanitarnym.
Praktyka lekarska Miesiąc po otrzymaniu dyplomu ochrzcił się, jego ojcem chrzestnym został Czyżewicz. Początkowo pracował na Uniwersytecie Jana Kazimierza, ale w 1924 Czyżewicz namówił go na przeprowadzkę do Warszawy, w której Beck podjął pracę w Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych Uniwersytetu Warszawskiego, wykładając fizjologię ciąży, porodu i połogu i tam też uzyskał habilitację w lutym 1927.
W latach 1928–1929 redagował miesięcznik „Ginekologia Polska”. W 1931 został kierownikiem oddziału ginekologii w Instytucie Radowym im. Marii Skłodowskiej-Curie, a cztery lata później objął posadę ordynatora oddziału ginekologicznego Szpitala Dzieciątka Jezus i pracował na tym stanowisku do wybuchu II wojny światowej. Był również wykładowcą położnictwa w Szkole Pielęgniarskiej Polskiego Czerwonego Krzyża oraz w Warszawskiej Szkole Pielęgniarstwa, ponadto był także przez dwa lata prezesem Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. Twórca autorskiej metody operacji tyłozgięcia macicy.