W latach 1941–1946 był członkiem komitetu wykonawczego Histadrutu, a od 1948 do 1964 członkiem rady dyrektorów Agencji Żydowskiej i szefem departamentu imigracji.

Był jednym z sygnatariuszy ogłoszonej 14 maja 1948 Deklaracji niepodległości Izraela i członkiem Tymczasowej Rady Państwa w latach 1948–1949 oraz założycielem Partii Progresywnej.

W wyborach parlamentarnych w 1951 po raz pierwszy dostał się do izraelskiego parlamentu z listy Partii Progresywnej, jednak już 10 września 1951 zrezygnował z zasiadania w drugim Knesecie, a mandat po nim objął Idow Kohen. Powrócił do parlamentu po wyborach w 1959. W kolejnych wyborach uzyskał reelekcję z listy Partii Liberalnej, powstałej po połączeniu Partii Progresywnej i Ogólnych Syjonistów. 16 marca 1965 znalazł się w grupie byłych działaczy Partii Progresywnej (Pinchas Rosen, Jizhar Harari, Jicchak Golan, Rachel Kohen-Kagan, Beno Kohen, Jehuda Sza’ari), którzy – w sprzeciwie przeciwko planowanemu połączeniu Liberałów z Herutem i stworzeniu Gahalu – opuścili Partię Liberalną tworząc nowe ugrupowanie – Niezależnych Liberałów, z którym Kol był już związany do końca swojej kariery politycznej.