6 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach 4 pp Leg. uczestniczył w walkach pod Przemyślem, a następnie pod Lwowem. 4 maja 1919 wraz z tym pułkiem wyruszył na front litewsko-białoruski. 1 września 1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej został ranny i dostał się do niewoli bolszewickiej, gdzie przebywał do 18 stycznia 1921, głównie w szpitalu w Kijowie. 23 marca 1921 został zdemobilizowany i przeniesiony do rezerwy. Za wykazane męstwo i poświęcenie wykazane podczas walk, m.in. 1 września 1920 w czasie odwrotu spod Hrubieszowa, 28 lutego 1921 odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.
24 lutego 1923 ukończył studia medyczne i uzyskał stopień doktora medycyny (specjalność: choroby wewnętrzne). 1 stycznia 1935 uzyskał awans na porucznika rezerwy lekarza.
W okresie międzywojennym pracował na różnych stanowiskach m.in. w zakładzie anatomii patologicznej Uniwersytetu Warszawskiego, w klinice chorób wewnętrznych Szpitala Św. Ducha w Warszawie czy w Szpitalu Zakaźnym św. Stanisława. Był zatrudniony również jako lekarz specjalista w Ubezpieczalni Społecznej w obwodzie 4 w Warszawie.