Dzięki nowej studni w latach 1658–1661 okoliczna ludność mogła przebywać bezpieczna za murami przez trzy lata.
W 1718 cytadela została częściowo zniszczona przez pożar, a w 1802 roku dodatkowo przez trzęsienie ziemi. W XIX wieku jeszcze dwukrotnie była wykorzystywana jako miejsce schronienia – w 1821 przez uchodźców z Wołoszczyzny po nieudanym powstaniu oraz ponownie przez mieszkańców w czasie Wiosny Ludów, gdy przez Râșnov przechodziły wojska cesarskie i rewolucjonistów węgierskich.
W 1850 wskutek uspokojenia sytuacji politycznej oraz niewielkich możliwości obronnych zamek ostatecznie opuszczono i szybko zaczął niszczeć; pozostawiono w nim tylko jednego strażnika, który alarmował biciem w dzwon na wypadek zauważenia pożaru.
W latach 50. XX wieku dokonano pierwszych remontów i konserwacji.
Architektura Twierdza składała się z zamku górnego i dolnego, otoczona murami o wysokości 5 metrów. Główne wejście prowadziło przez zachowaną częściowo do dziś Wieżę Batorych. Na terenie zamku dolnego odkryto podczas wykopalisk pozostałości kaplicy. W XVI wieku rozpoczęto budowę górnego zamku, który stał się główną częścią kompleksu. Znajdowało się w nim kilkadziesiąt domów, nowa kaplica, szkoła oraz fontanna.