Forma Swoje rycerskie opowieści Alfred Tennyson napisał wierszem białym (blank verse), czyli nierymowanym pentametrem jambicznym, to znaczy sylabotonicznym dziesięciozgłoskowcem, w którym akcenty padają na sylaby parzyste wersu. Ten rodzaj wiersza jest typowy dla największej angielskiej epiki. W XVI wieku wprowadził go do literatury angielskiej Henry Howard, hrabia Surrey. Później John Milton usankcjonował go jako wiersz eposu w Raju utraconym. W XIX wieku po blank verse sięgali między innymi John Keats, Edwin Atherstone, Robert Browning i Matthew Arnold.
W wielu miejscach można zaobserwować użycie przez Tennysona aliteracji, czyli współbrzmienia początkowego. Ten środek stylistyczny w literaturze angielskiej rekompensuje brak rymu. Aliteracja była podstawowym rodzajem instrumentacji w dawnej poezji germańskiej i celtyckiej i może się kojarzyć z czasami króla Artura. Wierszem aliteracyjnym były zresztą pisane autentyczne średniowieczne opowieści o Arturze i jego wojownikach, w tym Pan Gawen i Zielony Rycerz.