O naturze bogów () – dialog w trzech księgach autorstwa Marka Tulliusza Cycerona, napisany w roku 45, a opublikowany w roku 44 przed Chrystusem, omawiający zagadnienia filozofii religii, zwłaszcza dowody na istnienie bogów lub BogaWykorzystano tłumaczenia Wiktora Kornatowskiego (O naturze bogów) i Gabrieli Pianko (korespondencja Cycerona).. Uważany za najstarszą próbę zwięzłego i jasnego przedstawienia podstawowych zagadnień teologicznych, w której autor zreferował stanowiska różnych greckich filozofów i szkół filozoficznych, wymieniając argumenty przemawiające m.in. za ateizmem, deizmem, agnostycyzmem, panteizmem, politeizmem czy monoteizmem.
Dialog ten wywarł znaczny wpływ na filozofię i teologię późnej starożytności oraz średniowiecza, cieszył się również znacznym poważaniem w wiekach XVI–XVIII, szczególnie wśród pisarzy europejskiego oświecenia. Badacze uznają go za jedną z najważniejszych prac w dziejach filozofii religii oraz dzieło o dużych walorach literackich. Przez wieki O naturze bogów było przytaczane niezliczoną ilość razy przez tak wielu autorów, że współcześnie używa się popularnych z niego cytatów często bez świadomości, że pochodzą one z pracy Cycerona.