W latach 1927–1932 pracowała w charakterze referendarza w Wydziale Oświecenia Publicznego Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach. W 1927 roku została wybrana komendantką Śląskiej Chorągwi Żeńskiej, funkcję tę pełniła do 1931 roku. Od 1928 roku do wybuchu wojny była członkinią Naczelnej Rady Harcerskiej, a 1 lutego 1931 roku została wybrana Naczelniczką GK Żeńskiej (od 1933 roku Naczelniczka Harcerek). Stanowisko to piastowała do 1937 roku.
W 1932 roku przeniosła się do Warszawy i podjęła pracę w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego na stanowisku referendarza, a od 1933 roku pracowała w Państwowym Żeńskim Gimnazjum i Liceum Handlowym w Warszawie. W 1939 roku, po ukończeniu kursu pedagogicznego uzyskała dyplom nauczyciela szkół średnich w zakresie ekonomii i prawoznawstwa.
We wrześniu 1939 roku pracowała w komendzie Pogotowia Harcerek. Od kwietnia do września 1940 roku z ramienia PH prowadziła dom dziecka w Nowinkach dla 70 dzieci-ofiar wojny. Później pracowała jako nauczycielka, biorąc aktywny udział w tajnym nauczaniu.