W 1907 roku został na tej uczelni profesorem archeologii, gdzie wykładał do 1941 roku.
W 1908 i 1911 roku prowadził wykopaliska w południowo-wschodniej Turcji, gdzie badał pozostałości imperium Hetytów.
W latach 1920–1926 pełnił funkcję dyrektora w departamencie starożytności w Mandacie Palestyny, a w latach 1919–1926 kierował British School of Archaeology w Jerozolimie. W 1926 roku na północy Jeziora Tyberiadzkiego przeprowadził pierwsze ograniczone prace archeologiczne w ruinach biblijnego Chasoru. W 1930 roku rozpoczął trwające sześć lat badania Jerycha, w wyniku których odkrył artefakty z różnych okresów, pozostałości pałaców, świątyń oraz nekropolii. Od 1936 roku pracował na stanowisku Yumuktepe w Mersin (płd. Turcja), jednak wybuch II wojny światowej spowodował przerwanie badań, które dokończył w 1948 roku. Dwa lata wcześniej wysunął pomysł stworzenia Brytyjskiego Instytutu Archeologii w Turcji, jednakże z zamiarem ulokowania go (w przeciwieństwie do innych zagranicznych instytutów) w Ankarze, a nie Stambule.