Ok. 293 w ramach reform Dioklecjana Mezja Górna uległa kolejnemu podziałowi na Mezję I (Moesia Prima) oraz Dardanię. Podziałowi uległa wtedy także Dacia Aureliana – wydzielono z niej naddunajską prowincję Dacia Ripensis (Dacja Nabrzeżna) ze stolicą w Ratiarii oraz prowincję Dacia Mediterranea ze stolicą w Sofii.

Prowincje znalazły się w granicach diecezji Mezja, utworzonej w ramach prefektury Ilirii (Praefectrura praetorio Illyrici).

Pod panowaniem Bizancjum Po podziale Cesarstwa Rzymskiego w 395 Mezja Prima znalazła się na pograniczu Cesarstwa wschodniorzymskiego. W późniejszych wiekach tereny wielokrotnie wychodziły spod panowania Bizancjum, zmieniając przynależność państwową bądź będąc zdobywanym i łupionym, m.in. przez Hunów, Sarmatów, Gepidów i Ostrogotów.

W 510 Cesarstwo Bizantyńskie odzyskało dostęp do Dunaju w rejonie Viminacium i Singidunum, gdzie cesarz Justynian I Wielki doprowadził do odbudowy fortyfikacji. Ziemie utracone przejściowo na rzecz Awarów w 584. Następnie twierdze mezyjskie były wykorzystywane przez cesarza Maurycjusza; ziemie na zachód od rzeki Margus zostały utracone ostatecznie na początku VII wieku – na rzecz Awarów, a następnie Słowian.

Przypisy

!