Odbywał podróże naukowe (Czechy, Austria, Niemcy), badał pod względem antropologicznym szczątki Bolesława Chrobrego i Józefa Bema; w latach 1934-1935 uczestniczył w badaniach antropologicznych ludności Śląska (z Kazimierzem Stołyhwą). Publikował na łamach "Przeglądu Antropologicznego".
W połowie lat 30. zajął się psychiatrią. Został lekarzem w Państwowym Zakładzie Psychiatrycznym w Kulparkowie pod Lwowem. Jako lekarz pracował w czasie II wojny światowej; po wojnie osiadł w Gdańsku, gdzie od 1946 był starszym asystentem w Klinice Psychiatrycznej Akademii Lekarskiej, od 1949 adiunktem (w 1950 uczelnię przekształcono w Akademię Medyczną). Przygotowywał tam Pracę habilitacyjną (z pogranicza psychiatrii i antropologii), która - mimo przychylnej opinii m.in. Jana Czekanowskiego - nie została obroniona. W 1952 przeniósł się do Szczecina; bezskutecznie ubiegał się o Katedrę Psychiatrii w Pomorskiej Akademii Medycznej i został ostatecznie dyrektorem Wojewódzkiej Poradni Zdrowia Psychicznego. Przyczynił się do poprawy stanu służb psychiatrycznych w regionie, wyszkolił nowe kadry, uruchomił przychodnie w Stargardzie, Pyrzycach i Goleniowie.