W 1823 roku Évariste Galois wstąpił do szkoły Collège Royal de Louis-le-Grand w Paryżu. Prowadził ją wówczas Nicolas Berthot – matematyk zatrudniony wcześniej na paryskim École Polytechnique, pedagogicznie surowy i politycznie konserwatywny, nielubiany nawet w kręgu rojalistów. Galois jeszcze jako uczeń zapoznał się z twórczością Lagrange’a i Legendre’a. Dwukrotnie nie zdał egzaminu do École Polytechnique – w 1827 i 1829, a przy drugim podejściu popadł w konflikt z egzaminatorem ustnym. Ten sam rok przyniósł kilka innych znaczących wydarzeń: w kwietniu opublikował w „Annales de mathématique” swój debiutancki artykuł, dotyczący ułamków łańcuchowych; zgłosił dwie prace do Francuskiej Akademii Nauk; otrzymał je Augustin Louis Cauchy i obie przepadły z niejasnych powodów; młody matematyk dowiedział się o osiągnięciach Abela w dziedzinie równań wielomianowych; Évariste stracił ojca – Nicolas-Gabriel 2 lipca popełnił samobójstwo, prawdopodobnie na skutek oszczerstw ze strony przeciwników politycznych. Niektóre źródła mówią o zadzierzgnięciu, a inne o uduszeniu gazem; Galois dostał się na uczelnię École Normale Supérieure, podówczas mniej prestiżową niż École Polytechnique; młodzieniec zaangażował się w politykę.
Czasy studiów i represji