Stefan Lenartowicz (ur. 22 marca 1894 w Warszawie, zm. 2 sierpnia 1961 w Nowym Jorku) – polski działacz niepodległościowy i społeczny, działacz organizacji polonijnych w Polsce i za granicą.
Życiorys Stefan Lenartowicz był synem Leona (1846–1905), drobnego przemysłowca, i Rozalii z Kramerów (1853–1924). Uzyskał maturę w Szkole Handlowej Zgromadzenia Kupców m. Warszawy w 1913 roku, po czym rozpoczął studia w Miejskiej Wyższej Szkole Handlowej w Kolonii. Po wybuchu I wojny światowej wrócił do Warszawy i od września 1914 roku pracował jako instruktor dzielnicowy Komitetu Obywatelskiego m. Warszawy, a od 4 sierpnia do 9 listopada 1915 roku – jako sekretarz Komisariatu VII Straży Obywatelskiej. Od listopada 1915 roku studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, aktywnie uczestnicząc w działalności studenckich organizacji niepodległościowych: był wiceprezesem Koła Prawników Studentów UW, wiceprezesem Koła im. Staszica, prezesem komisji dochodów niestałych Bratniej Pomocy UW, był członkiem Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie” oraz Organizacji Młodzieży Narodowej Szkół Wyższych. Studiów jednak nie ukończył. Był również członkiem tajnego Związku Młodzieży Polskiej „Zet”.