Jedną z wielu pojawiających się i testowanych w praktyce strategii niszczenia nieprzyjacielskich bombowców, jakie pojawiły się po zakończeniu I wojny światowej, była taktyka atakowania formacji bombowych równie dużymi formacjami samolotów myśliwskich, uzbrojonych w karabiny maszynowe zainstalowane na ruchomych stanowiskach strzeleckich. Autorem owej koncepcji był Air commodore Thomas Charles Reginald Higgins, szef wyszkolenia RAF. Uważał on, iż klasyczne samoloty myśliwskie nie są w stanie lecąc w formacji atakować pojedynczych bombowców, a atakowanie w rozproszeniu naraża myśliwce na wzajemnie wspierający się ogień obronny maszyn bombowych. Zdaniem Higginsa rozwiązaniem takiej sytuacji byłby atak samolotów myśliwskich uzbrojonych w ruchome stanowiska strzeleckie. Formacja tak uzbrojonych maszyn mogłaby podejść do grupy bombowców równolegle i rozpocząć ogień. Starcie w powietrzu przypominałoby klasyczną bitwę morską, pomiędzy dwoma ugrupowaniami okrętów liniowych idących w szyku.