W 1931 wspierał organizację ratownictwa Polskiego Czerwonego Krzyża w klasztorach. Był działaczem Stronnictwa Narodowego. Był radnym Rady Miasta Lwowa: w wyborach samorządowych w 1934 startował z listy endeckiej i został zastępcą wybranego radnego dr. Jana Pierackiego, a w wyborach samorządowych w 1939 uzyskał mandat radnego startując z listy Listy Katolicko-Narodowej (endeckiej). W 1936 otrzymał tytuł szambelana papieskiego.
Jesienią 1939 unikając aresztowania przez Sowietów, opuścił Lwów i osiadł w Krakowie. Podczas II wojny światowej był kapelanem polskiego podziemia. Aktywny w pracy konspiracyjnej, delegat lwowskiej kurii na terenie Generalnego Gubernatorstwa w sprawach kościelnych.
Został skarbnikiem powołanego w 1945 w Krakowie Komitetu Ziem Wschodnich. 4 grudnia 1946 aresztowany w Krakowie przez władze komunistyczne. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego z 1 października 1947 pod przewodnictwem mjr. Romana Abramowicza został skazany na karę 6 lat pozbawienia wolności i konfiskatę mienia. W wyniku amnestii wymiar kary zamieniono na 3 lata. Zwolniony z więzienia 23 września 1948 wskutek nadzwyczajnej interwencji w kancelarii prezydenta RP. Podjął pracę duszpasterską w parafii św. Mikołaja w Krakowie oraz Klinice Ginekologiczno-Położniczej w Krakowie.