Od 1974 przybywał na emeryturze.
W 1971 roku z książki Kazimierza Kaczmarka Przez trzy granice (z dziejów 17 pp) (Warszawa, Wydawnictwo MON, I wydanie: 1959, II wydanie: 1967) dowiedział się, że po operacji łużyckiej został uznany za zmarłego i pośmiertnie odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari. W 1972 roku odwiedził swój grób na cmentarzu wojennym w Zgorzelcu, rok później odebrał insygnia orderu.
Czesław Chmielewski postanowił stworzyć kolekcję wojennych pamiątek i militariów, początkowo była to izba tradycji, oficjalnie otwarta 12 października 1972 roku, następnie prywatne muzeum, które decyzją MON otrzymało miano Muzeum Regionalnego Chwały Oręża Polskiego, obecnie muzeum funkcjonuje pod nazwą Muzeum Chwały Oręża Polskiego w Witnicy.
Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Witnicy.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Odznaka Grunwaldzka (1946) Złoty Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej” Odznaka Honorowa Kustosz Tradycji, Chwały i Sławy Oręża Polskiego srebrny medal za zasługi dla ZIW odznaka honorowa „Za zasługi w rozwoju województwa gorzowskiego” honorowy dyplom Ministerstwa Kultury i Sztuki.
Był też laureatem Nagrody Gorzowskiej (1985) i nagrody GTK (1987).
Przypisy