W 1943 został ciężko ranny, od września 1943 do listopada 1944 był szefem służby strzelania powietrznego i walki powietrznej Zarządu Sił Powietrznych Floty Bałtyckiej, od listopada 1944 do stycznia 1945 pomocnikiem dowódcy pułku lotnictwa myśliwskiego, następnie słuchaczem kursów oficerskich. Łącznie w czasie wojny wykonał 587 lotów bojowych, strącił osobiście 16 i w grupie 9 samolotów wroga. Po wojnie był pomocnikiem dowódcy i zastępcą dowódcy różnych pułków lotniczych, w październiku 1953 ukończył Akademię Wojskowo-Morską i został dowódcą 24 pułku lotnictwa myśliwskiego Sił Powietrznych 8 Floty Bałtyckiej, od września 1955 do lutego 1957 był zastępcą dowódcy 152 Myśliwskiej Dywizji Lotniczej Sił Powietrznych Floty Bałtyckiej, a od lutego 1957 do września 1960 dowódcą 216 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego 10 Samodzielnej Armii Obrony Przeciwlotniczej w Archangielsku. Od września 1960 do czerwca 1962 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego, następnie wrócił na poprzednie stanowisko, w 1967 został przeniesiony do rezerwy w stopniu generała majora.