Dziadkowi udaje się znaleźć nowy pokój, ale uświadamia sobie, że unicestwienie dzielnicy staje się kwestią czasu. Sprzedaje swoje skrzypce, opłaca wyprowadzenie Rafała za mury getta i jego kryjówkę po aryjskiej stronie, w gospodarstwie leżącym na obrzeżach stolicy. Z dzielnicy wyprowadza chłopca Stella – uciekają świtem przez budynek Arbeitsamtu i przemierzają okupowane miasto od Towarowej, przez Nowogrodzą, Bracką, Plac Zamkowy i most Kierbedzia na Pragę. Gdy docierają do celu, okazuje się, że kryjówka została zdemaskowana przez niemieckich żołnierzy. Stella postanawia schować Rafała w opuszczonym warszawskim zoo. Obiecuje, że zjawi się po kilku dniach, ale nie przychodzi. Chory, gorączkujący chłopiec zostaje w zoo sam. Po kilku dniach natrafia na stojące między drzewami urządzenie – uświadamia sobie, że to opisany przez Wellsa wehikuł czasu. Słysząc zbliżających się niemieckich żołnierzy, uruchamia maszynę i przenosi się w czasie – do warszawskiego zoo w sierpniu 2013 r. Ze zdumieniem obserwuje naszą rzeczywistość, zaprzyjaźnia się z przypadkowo poznaną równolatką Aśką. Jednak wyprawa kończy się źle – Rafał wpada pod samochód, traci przytomność, a gdy się budzi, jest znowu w 1942 r.