Historia sanatorium Geislera Wybudowany w 1893 roku piętrowy budynek przeznaczony został na zakład leczniczy chorób płuc i gruźlicy. Sanatorium komfortowe, urządzone zgodnie z zasadami higieny (bieżąca woda, kanalizacja, czterdzieści przestronnych jednoosobowych pokoi, dwie duże werandy do leżakowania, obszerna jadalnia i salon) cieszyło się dużym obłożeniem.
W sanatorium Geislera stosowano skutecznie metodę klimatyczno-dietetycznego leczenia gruźlicy płuc, wprowadzono odmę sztuczną.
W połowie 1898 roku sanatorium zostało rozbudowane. Dwie części piętrowe budynku głównego zostały połączone łącznikiem i tworzyły całość. Drewniane budynki były bogato zdobione wycinanymi w drewnie ornamentami i położone w zadbanym lesie.
Sanatorium funkcjonowało do wybuchu I wojny światowej. Wraz ze śmiercią doktora Józefa Geislera przestało istnieć.
W budynku byłego sanatorium nowi właściciele Waks i Frydland otworzyli pensjonat o nazwie Dyeta, zmieniony później na Patria, który prowadziła Regina Rozenblat.
W czasie wojny był tu dom mieszkalny, kawiarnia i restauracja.