W 1944 roku, jako major rezerwy „Brzechwa”, zgłosił się ochotniczo do powstania warszawskiego. W marcu 1945 roku powrócił do Warszawy i zajął się organizacją Gimnazjum im. T. Reytana w jego dawnej siedzibie na Rakowieckiej 23. Organizował też filię Gimnazjum im. T. Reytana w Skolimowie i w Konstancinie. Szkoła w Skolimowie we wrześniu 1946 się usamodzielniła. Po wojnie był od 1945 do 1950 roku dyrektorem Liceum im. T. Reytana. W lipcu 1950 roku został odwołany ze stanowiska dyrektora ze względu na to, że był związany z ideami Armii Krajowej i Szarych Szeregów. Zrehabilitowany w 1958 roku. Prowadził zajęcia na Uniwersytecie Warszawskim w Katedrze Filologii Klasycznej. Kierował studium języków obcych Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie uczył rosyjskiego. Uczył też łaciny i rosyjskiego na Akademii Teologii Katolickiej.
Miał córkę Wandę. Napisał podręczniki do nauki łaciny.
Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi Medal Papieski „Pro Ecclesia et Pontifice” Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny i Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal 10-lecia Polski Ludowej Złota Odznaka Związku Nauczycielstwa Polskiego Złota Odznaka ZAIKS
Dodatkowe informacje znajdują się w artykułach w prasie.
Przypisy