Cywilna służba kolonialna W kolejnych latach pracował w Indiach Zachodnich, ponownie na Seszelach, w Sierra Leone, a także w Liberii, gdzie był konsulem generalnym, mającym za zadanie ustalenie przebiegu granicy między tym niepodległym państwem a posiadłościami brytyjskimi. W 1884 stanął na czele administracji kolonialnej na Trynidadzie. Już rok później został przeniesiony do Afryki Południowej, gdzie został gubernatorem Natalu i Zululandu. W latach 1889–1890 krótko pracował w Europie jako brytyjski delegat w składzie międzynarodowej komisji ds. zwalczania niewolnictwa.
W 1890 został gubernatorem Cejlonu, a pięć lat później przeszedł na urząd gubernatora Madrasu. W 1901 opuścił to stanowisko, będąc już w nie najlepszym stanie zdrowia. Z tego powodu dwukrotnie odrzucił propozycje nowego urzędu – nie chciał być ani gubernatorem Straits Settlements ani Wiktorii. Przyjął wprawdzie nominację na gubernatora Tasmanii, której klimat, bliski europejskiemu, bardziej odpowiadał jego kondycji, ale już po niespełna dwóch i pół roku od przybycia do Hobart złożył dymisję i postanowił przejść na emeryturę. Ostatnie lata życia spędził w hrabstwie Devon. Zmarł w wieku 64 lat.