W celu zmniejszenia oporu aerodynamicznego, golenie i koła podwozia głównego osłonięto owiewkami. Kabina pilota z odsuwaną do tyłu owiewką, kroplowym kształcie i opancerzonym fotelem. Znajdujące się w kadłubie zbiorniki paliwa osłonięto gumową okładziną uszczelniającą. Zgodnie z zaleceniem ministerstwa do napędu samolotu użyto chłodzony powietrzem, 14-cylindrowy silnik gwiazdowy Fiat A.74 RC.38 zakryty osłoną NACA z trójłopatowym, przestawialnym śmigłem metalowym o średnicy 3 m. 29 maja 1937 roku Ministerstwo Lotnictwa zamówiło w wytwórni dwa samoloty prototypowe. Pierwszy z nich (MM.338) po raz pierwszy wzbił się w powietrze wczesną jesienią 1937 roku. Za sterami maszyny siedział pilot doświadczalny Nicolo Lana. W październiku tego samego roku prototyp został zaprezentowany publicznie podczas Międzynarodowego Salonu Lotniczego (Salone Internazionale Aeronautico) w Mediolanie. Po wystawie samolot przekazano do ośrodka badawczego Direzione superiore studi ed esperienze (DSSE) mieszczącego się na lotnisku w Guidonia Montecelio. Tam 6 lipca 1938 roku rozpoczęto próby wojskowe samolotu. Za sterami zasiadali wojskowi piloci Adriano Mantelli i Aldo Remondino. Ich ocena nie była zadowalająca. Maszyna była bardzo niestabilna podczas lądowania, a przy zbyt gwałtownym wychyleniu lotek łatwo wpadała w autorotacje wokół osi przechyleń.