Manuel de Faria e Sousa (ur. 18 marca 1590 w Felgueiras, zm. 3 czerwca 1649 w Madrycie) – portugalski historyk i poeta, tworzący zarówno w języku portugalskim, jak i hiszpańskim. Jest znany przede wszystkim jako autor dzieł historycznych o dokonaniach Portugalczyków w różnych częściach świata, w tym na Dalekim Wschodzie.
Biografia Manuel de Faria e Sousa (w hiszpańskiej wersji Manuel de Faria y Sousa) pochodził ze starej portugalskiej rodziny szlacheckiej. Urodził się 18 marca 1590 roku. Studiował przez kilka lat na uniwersytecie w Bradze. Był w służbie biskupa Oporto. Pracował jako dyplomata. w latach 1631-1634 był na placówce w Rzymie. Potem przebywał niemal wyłącznie w Madrycie. Według przekazów był człowiekiem spokojnym i bardzo pracowitym. Pisał po dwanaście stron dużego formatu dziennie. Ożenił się z Cathariną Machado, która była nie tylko jego małżonką, ale i muzą, opiewaną w wierszach pod imieniem Albanii. Poświęcił się całkowicie rodzinie i pracy literackiej. Jego pierwszą ważną książką była Epitome de las historias Portuguezas, która ukazała się w Madrycie w 1628. Spotkała się ona z życzliwym przyjęciem. Jednak niektóre partie komentarzy do Luzjad Luísa de Camõesa sprowadziły na autora kłopoty, ponieważ zakwestionowała je Inkwizycja. Pisarz został czasowo uwięziony i na trwałe utracił państwową pensję.