Po napaści Niemiec na ZSRR zostało rozwiniętych 5 frontów, w grudniu 1941 było ich 8, w końcu 1942 – 12, a w 1943 – 13. Zmiany te związane były z rozszerzeniem teatru działań wojennych i koniecznością rozdzielenia grup wojsk celem łatwiejszego zarządzania nimi.
Od drugiej połowy 1943 liczba frontów zmniejszała się i na koniec II wojny światowej ich liczba wyniosła 8 (Leningradzki, 1, 2 i 3 Białoruski, 1, 2, 3 i 4 Ukraiński). Było to związane ze znacznym skróceniem linii frontu i zdobyciem przez dowództwa doświadczenia w kierowaniu znacznie liczniejszymi niż niegdyś zgrupowaniami wojsk.
Front nie posiadał ustabilizowanego stanu wchodzących w jego skład oddziałów – w przeciwieństwie do dowództwa. Na początku działań wojennych składało się z dowództw okręgów wojskowych, w późniejszym czasie było tworzone na bazie dowództw rozformowywanych oddziałów, dowództw polowych armii ogólnowojskowych lub zupełnie od podstaw.